Pałac Broniszewice

Zgrabny neoklasycystyczny pałac, wybudowany dla Brandtów w 1892 roku (data i monogram na wieży), piętrowy, z wysoką wieżą w narożniku, nakryty czterospadowym dachem, z ładnym wejściem na osi, nad którym trójkątny fronton. Broniszewice wzmiankowane są od początku XV wieku, kiedy to występują w dokumentach w latach 1406-1412 jako własność Broniszów herbu Pomian. Później, w XV i XVI wieku, należały do Suchorzewskich, w 1637 roku do Świętosława Lipskiego, proboszcza chockiego, w roku 1713 do miejscowego plebana Łukasza Wielowieyskiego, później do Wężyków, Stadnickich i Skórzewskich, w których rękach pozostawały do połowy XIX wieku. Następnie własność Przyłuskich i Baranowskich, a w roku 1877 Marianny z Lipskich Duninowej, która sprzedała Broniszewice niemieckim Żydom z Pleszewa, Moritzowi i Isaakowi Brandtom. W 1903 roku majątek stał się własnością Komisji Kolonizacyjnej, która Broniszewice rozparcelowała. Przestały więc pełnić rolę ośrodka dóbr ziemskich. Komisja Kolonizacyjna została powołana do życia przez rząd pruski w 1886 roku. Działała do roku 1918. W ciągu tych 32 lat jej działalność dała efekt odwrotny od zamierzonego - ilość ziemi w rękach niemieckich zmniejszyła się, a w rękach polskich wzrosła. W okresie międzywojennym Broniszewice nie stanowiły ośrodka większej własności ziemskiej.